İnsanı ucaldan tutduğu vəzifə, qazandığı sərvət və ya eşitdiyi təriflər deyil. Onu ucaldan, başqalarına necə yanaşdığıdır.
Özünü hamıdan üstün görənlər çox vaxt elə zənn edirlər ki, ətrafdakılar onlara heyranlıqla baxır. Halbuki insanlar təkəbbürü deyil, təvazökarlığı xatırlayırlar. Çünki hörmət tələb edilmir, davranışla qazanılır.
Bu gün kiməsə yuxarıdan baxan insan unutmamalıdır ki, həyat hər kəsi eyni cığırdan keçirmir. Dünən zirvədə olan bu gün enişdə ola bilər, bu gün səssiz qalan isə sabah zirvəyə yüksələ bilər.
İnsan özünü böyütdükcə əslində ətrafındakı insanları yox, öz dünyasını kiçildir. Təkəbbür insanı güclü göstərmir. Əksinə, onun daxilində gizlətdiyi boşluğu üzə çıxarır.
Ən böyük insanlar adətən öz böyüklüklərini nümayiş etdirməyə ehtiyac duymayanlardır. Çünki meyvəli ağac necə başını aşağı əyirsə, kamil insan da elə təvazökar olar.
