Həzrət Əli deyir ki, iki günün bir-birinə bənzəyirsə, ziyandasan.
Bu sözə hər dəfə qayıdanda düşünürəm ki, insan ömrünün ən böyük israfı nədir? Pul deyil. Vaxt deyil. Hətta itirilmiş imkanlar da deyil. Ən böyük israf insanın özünü təkrar etməsidir.
Eyni düşüncələrlə oyanmaq, eyni vərdişlərin arxasınca getmək, eyni adamlardan eyni sözləri eşitmək, eyni narazılıqları təkrarlamaq… Sonra da buna həyat demək.
İnsan dəyişmədən yaşaya bilməz. Dünya dəyişir, insanlar dəyişir, münasibətlər dəyişir. Amma insan öz içində donub qalırsa, həyat onun üçün çoxdan bitmiş bir hekayənin təkrarına çevrilir.
Fərqlilik axtarmaq üçün mütləq başqa ölkəyə getmək, var-dövlət qazanmaq, həyatını başdan-başa dəyişmək lazım deyil. Elə öz içimizdən başlamaq mümkündür. Bir fikrimizdən imtina etmək, səhvimizi qəbul etmək, illərdir danışmadığımız bir adamın halını soruşmaq, oxumadığımız bir kitabı açmaq, qorxduğumuz bir həqiqətlə üz-üzə qalmaq…
İnsanın dünənki özündən fərqlənməsi lazımdır. Dünən daha az bilirdisə, bu gün bir az çox bilməlidir. Dünən bağışlaya bilmirdisə, bu gün bağışlamağı bacarmalıdır. Dünən susduğu həqiqəti bu gün dilə gətirməlidir.
Ömür onsuz da qısadır. Onu eyni günlərin surətini çıxarmaqla daha da qısaltmayaq.
Sabah oyananda özümüzdən soruşaq: mən bu gün dünənki adam olacağam, yoxsa özümdə yeni bir şey kəşf edəcəyəm?
Çünki insanın ömrünü illər yox, dəyişdiyi anlar zənginləşdirir.
İki günümüz bir-birinə bənzəməsin. Həyat buna dəyər.
