Bir cəmiyyəti dağıtmaq üçün mütləq müharibəyə ehtiyac yoxdur. İnsanların bir-birinə olan inamını əlindən almaq kifayətdir. Etimad itən yerdə qanunlar kağız üzərində qalır, ədalət gecikir, vicdan susur və cəmiyyət görünmədən uçuruma doğru sürüklənir.
Bu gün ən ciddi böhran iqtisadiyyatın, siyasətin və ya texnologiyanın böhranı deyil. Ən böyük böhran etimad böhranıdır. İnsanlar eşitdiklərinə inanmır, gördüklərinə şübhə ilə yanaşır, verilən vədləri isə əvvəlcədən yerinə yetirilməyəcək sözlər kimi qəbul edirlər. Bu düşüncə tərzi təsadüfən yaranmayıb. İllərlə yığılan məyusluqlar, gizlədilən həqiqətlər və məsuliyyətsiz qərarlar cəmiyyətin ruhunda dərin çatlar yaradıb.
Ən təhlükəlisi isə odur ki, etimad yalnız dövlətlə vətəndaş arasında yox olmur. O, ailəyə də sirayət edir, dostluğa da, sevgiyə də, iş mühitinə də. İnsanlar artıq səmimiyyət axtarmır, niyyət axtarırlar. Çünki aldanmaq qorxusu güvənmək istəyindən daha güclü olub.
Sosial şəbəkələrin yaratdığı informasiya seli də bu prosesi sürətləndirir. Həqiqət çox vaxt sensasiyanın kölgəsində qalır. Faktlar emosiyalara məğlub olur. Yalan sürətlə yayılır, doğru isə onu çatıb təkzib edənə qədər cəmiyyətin düşüncəsinə nüfuz edir. Belə bir mühitdə həqiqəti qorumaq artıq təkcə jurnalistin deyil, vicdan sahibi olan hər bir insanın borcuna çevrilir.
Etimad əmr ilə yaranmır. O, dürüstlük, məsuliyyət və şəffaflıq üzərində qurulur. Bir dəfə itirilən etimadı bərpa etmək isə illər tələb edir. Buna görə də hər kəs söylədiyi sözün, atdığı addımın və daşıdığı məsuliyyətin fərqində olmalıdır.
Cəmiyyətin gələcəyini yollar, binalar və statistik rəqəmlər müəyyən etmir. Gələcəyi insanların bir-birinin gözünə baxanda hiss etdiyi güvən müəyyən edir. Etimadın yaşadığı yerdə ümid yaşayır. Ümidin yaşadığı yerdə isə gələcək var.
