ÜFÜQ
” Sözlərdəki sən” dən
Bu gəmi bata bilər
Dərdin, qəmin selində.
Tanrım, məni qorumaq
Nə çətindir əlində?
Soruşana deyin ki,
Odur gəmisi batan.
Kimsəsiz bir otaqda
Qəmdən, kədərdən yatan.
Hara gedir by yollar,
Axırı, sonu varmı?
Görən, batan gəmilər
Bir daha qayıdarmı?
Adam var neçə-neçə
Yüklü gəmisi batıb.
Məhv olub Dononması,
İnan, hamısı batıb.
Adam var öz işində,
Kefində, damağında.
Bir qayığı batan var,
Bax, zəncir ayağında.
Səhərin küləkləri
Əsər, geriyə dönməz.
Dərd var dünyadan böyük,
Ha bax, gözlə görünməz.
…Artıq səhərdir, durun,
Ağrılardan oyanın.
O,
gəmidir, deyəsən,
Üfüqündə xəyalın.
BİR QƏTRƏ SU VƏ QƏM
Bir qətrə,
bir damcı
su olub süzüləcəksən
yanağım üstən.
Bəsti,
bəsti, sən Allah,
islatma üzümü.
Kəs,
kəs damlaları,
yum gözlərini…
Açanda gözlərini
görəcəksən nə var
yolunun üstə.
Gedəcək,
gedəcəksən qaranlıqa doğru.
Sakit-sakit,
aram-aram.
Heç kimi qatma bu işə,
ürəyindən keçəni səslə.
Məndən uzaq gəz.
Yalan,
ya doğru
yollarımı nəm eləmə.
Yığışdır bu adətini,
çevrilib son günlərin yağışına,
özünü gözdən salıb,
ətrafa su çiləmə.
Qəlbindən keçəni
ver axar suya,
boş yerə qəm eləmə.
SÜSTLÜK
” Sözlərdəki sən “dən
Bir qayıq,
bir dəniz,
bir də səninlə mən.
Bilmirəm, səfərə çıxırıq,
yoxsa
qayıdırıq artıqlq səfərdən.
Elə bil
yarlyuxuluyam,
bir az da yorğun.
Dəniz də sakitdir,
süstdür nə isə.
Bizsə oturmuşuq
dinməz-söyləməz,
sükut icində.
Yüngül meh də əsmir
yelkən açıla
qayıq tərpənə.
Hətta, səmada
bir qağayı belə dəyməyir gözə.
Nə olub,
görəsən bu coşqun dənizə,
qabarmaq bilməyən yelkənə,
sevgi, istək dolu ürəyimizə?
Günəş
sanki yorğun, arğın
sərilib suyun üzünə.
Bizsə
çiyin-çiyinə qısılmışıq
yelkənin yarımçıq kölgəsinə.
BİR GÜN VƏ BU GÜN
“Sözlərdəki sən”dən
Bir gün
döyülər qapım.
Əlim gəlməz açmağa.
Çəkilib bir qırağa
vuraram özümü eşitməzliyə,
qapılaram sükuta, səssizliyə.
Bu gün
gözlənilmədən
evin kandarında
gələrik üz-üzə.
Əhəmiyyət vermədən belə
ötüb keçərik
Salamsız, kalamsız.
Birdən-birə çevrilirəm kölgəyə.
Bir gün
sirli şəkildə
bağlanar üzümə bütün yollar cığırlar.
Eşidərəm uzaqdan
astaca kimsə məni çağırır.
Bu gün
ruhum tərk edib məni
quş kimi uçub keçər.
Boylanar arxamca
doğma evlər, adamlar, küçələr.
BAĞIŞLANAN GÜNAH
Nəvələr üçün
Dənizin sahilində-
Üç addımlığında
Ömür-gün yoldaşım,
Gəlinim.
Bərk-bərk tutan
onların əliərindənndən
Üç yaşına yenicə adlayan
Təkcə nəvəm Gülaydır.
Bizdən azca aralı
Cavan ata və ana
İksinin arasında
Təzəcə ayaq açan bir oğlan uşağı.
Birdən,
Körpə qopur onlardan,
Üz tutur bizə tərəf.
Düşünürəm bu anda:
” -Kaş,
O uşaq da bizim olaydı,
Günayla bacı-qardaş
Birlikdə oynayaydı…
Qəfildən,
Ata, ana və dəniz-
Bayaqkı
O mehriban qonşularımız
Göyərdir sərt üzünü.
…Böyük
Günaha bataram.
Mən bunu demədən,
Uzaqlaşmaram burdan.
Ruhum yaman daraldı.
Qəlbimdə od qalandı.
Düzdür, o yanlış fikri
Artıq
keçirmişəm qəlbimdən.
Bəlkə, bu ailənin də
Körpəsi təkdir
Elə bizimki kimi.
Yoxsa,
Evdə başqa uşaqları var?!
Varsa,
Nə gözəl olar.
Allah bağışlayandır,
Günahım bağışlanar!
