Poeziya hər zaman cəmiyyətin ruhunu əks etdirən bir güzgü olub. Hər dövr öz sözünü, öz ağrısını, öz sevgisini və etirazını şeir vasitəsilə ifadə edib. Bu gün isə çağdaş poeziya haqqında müxtəlif fikirlər səslənir. Bəziləri onu klassik poeziyanın davamı hesab edir, digərləri isə ənənələrdən uzaqlaşaraq öz mahiyyətini itirdiyini düşünür.
Məncə, çağdaş poeziyanı klassik poeziya ilə qarşılaşdırarkən ilk növbədə zaman amilini nəzərə almaq lazımdır. Çünki şair yaşadığı dövrün övladıdır. Füzulinin qələmindən çıxan misralarla XXI əsrin insanının düşüncələrini eyni qəlibdə görmək mümkün deyil. Hər dövr öz dilini yaradır və poeziya da bu dəyişiklikdən kənarda qala bilməz.
Klassik poeziya sənətkarlığın zirvəsi idi. Şairlər bir misra üzərində günlərlə düşünür, sözün ahənginə, qafiyəsinə və məna dərinliyinə xüsusi diqqət yetirirdilər. Şeir yalnız hisslərin deyil, həm də yüksək ədəbi ustalığın nümayişi sayılırdı. Bu gün isə sərbəst şeir geniş yayılıb. Qafiyə və vəzn artıq əsas meyar deyil. Əsas olan düşüncənin və hissin oxucuya çatdırılmasıdır.
Lakin burada narahatlıq doğuran bir məqam da var. Sərbəstlik bəzi hallarda məsuliyyətsizliyə çevrilir. Elə mətnlər ortaya çıxır ki, onları şeirdən çox adi gündəlik qeydlərə bənzətmək mümkündür. Poeziya yalnız sözləri alt alta düzmək deyil. Şeir oxucuda təəssürat yaratmalı, düşündürməli və yadda qalmalıdır. Təəssüf ki, sosial şəbəkələrin sürətli populyarlıq mühiti bəzi hallarda poeziyanın keyfiyyət meyarlarını arxa plana keçirir.
Digər tərəfdən, çağdaş poeziyanın mühüm üstünlükləri də var. Müasir şair insanın daxili tənhalığını, sosial problemləri, texnologiyanın yaratdığı psixoloji təsirləri və müasir həyatın mürəkkəbliyini daha açıq şəkildə ifadə edə bilir. Bu, poeziyanın canlı olduğunu və zamanla birlikdə dəyişdiyini göstərir.
Əslində, klassik və çağdaş poeziya arasında sərhəd çəkmək doğru deyil. Çünki bu iki istiqamət bir-birinə qarşı deyil, bir-birini tamamlayan ədəbi mərhələlərdir. Çağdaş poeziyanın gücü klassik irsdən bəhrələndiyi zaman daha aydın görünür. Kökdən qopan budaq yaşaya bilmədiyi kimi, ədəbi ənənələrdən uzaqlaşan poeziya da uzunömürlü ola bilməz.
Bu gün poeziyanın qarşısında duran əsas vəzifə forma mübahisələrindən daha çox insanı yenidən sözə inandırmaqdır. Oxucunun ruhuna toxunan, onu düşündürən və hisslərini oyadan hər bir şeir, hansı formada yazılmasından asılı olmayaraq, öz missiyasını yerinə yetirmiş sayılır.
Çağdaş poeziya nə klassik poeziyanın kölgəsidir, nə də onun inkarı. O, zamanın dəyişən nəfəsidir. Ancaq bu nəfəsin güclü olması üçün poeziya öz köklərini unutmalı deyil.
