Şairlər Günü poeziyanın insan ruhunda açdığı görünməz pəncərələrin xatırlandığı bir gündür. Bu gün söz sadəcə yazı kimi deyil, düşüncənin nəfəsi kimi dərk olunur. Poeziya insanın daxili sükutunu dilləndirən, hissləri formaya salmadan ifadə edən bir varlıq halıdır. O, izah etmir, yaşadır və oxucuya hazır cavablar vermək əvəzinə sualların özünü qaytarır.
Poeziya insan təfəkkürünün ən incə qatında yaranan bir harmoniyadır. Bu harmoniya hisslə düşüncənin, ağıl ilə duyğunun sərhəddində formalaşır. Söz burada yalnız vasitə deyil, həm də məqsədə çevrilir. Çünki poeziyada hər ifadə bir dünya qədər geniş, hər sükut isə bir misra qədər mənalıdır.
Zaman dəyişir, cəmiyyət dəyişir, dəyərlər yeni formalar alır, lakin poeziyanın daşıdığı daxili ehtiyac dəyişmir. İnsan özünü anlamaq, hiss etdiyini dərk etmək və yaşadıqlarına məna vermək istəyir. Poeziya bu istəyin ən saf cavabıdır. O, reallığın sərtliyini yumşaldır, gündəlik həyatın içində görünməyən mənaları üzə çıxarır.
Poeziya həm də yaddaşdır. O, keçmişi sadəcə xatırlatmır, onu hiss etdirir. Bir dövrün ruhu, bir toplumun nəfəsi, bir insanın daxili dünyası sözün içində yenidən canlanır. Bu canlanma oxucu ilə mətn arasında yeni bir zaman yaradır, keçmişlə bu günü eyni məkanda görüşdürür.
Poeziya eyni zamanda bir baxışdır. Dünyaya daha yavaş, daha diqqətli və daha dərin baxmağın formasıdır. O baxışda adi görünən detallar belə məna qazanır, sadə cümlələr isə çoxqatlı düşüncəyə çevrilir. Poeziya insanı səthi qavrayışdan uzaqlaşdırıb, mahiyyətə yaxınlaşdırır.
Bu gün poeziyanın xatırlanması onun yalnız ədəbiyyatın bir qolu olmadığını, həm də insanlığın daxili dili olduğunu təsdiqləyir. O dil ki, sərhəd tanımır, zamanla məhdudlaşmır və hər dövrdə yenidən doğulur. Poeziya susmur, o yalnız formalarını dəyişir və hər yeni oxunuşda yenidən yaşayır.
