“Yaxşı insan pisi gec, pis insan isə yaxşını görən kimi tanıyır”. Franz Kafkanın bu fikri insan münasibətlərinin ən acı həqiqətlərindən birini ifadə edir.
Həyat təcrübəsi göstərir ki, xeyirxah insanlar çox vaxt qarşılarındakı şəxsin əsl niyyətini dərhal görə bilmirlər. Pis niyyət daşıyanlar isə səmimiyyəti, dürüstlüyü və təmiz qəlbi uzaqdan seçməyi bacarırlar.
Yaxşı insanın ən böyük üstünlüyü onun insanlara inanmasıdır. Lakin elə bu xüsusiyyət bəzən onun zəif nöqtəsinə çevrilir. O, qarşısındakı adamı öz vicdanının ölçüləri ilə dəyərləndirir, hər kəsdə bir yaxşı tərəf axtarır. Bu səbəbdən də yalanı, riyakarlığı və ya xəyanəti vaxtında görməkdə çətinlik çəkir.
Pis insan isə dünyaya başqa gözlə baxır. O, insanları daha çox maraqlar prizmasından qiymətləndirir. Buna görə də yaxşı insanı tanımaq onun üçün çətin olmur. Səmimiyyətin harada olduğunu, etibarın kimdə olduğunu tez hiss edir. Təəssüf ki, bəzi hallarda bundan öz məqsədləri üçün istifadə etməyə çalışır.
Müasir cəmiyyətin ən ciddi problemlərindən biri də etimadın getdikcə azalmasıdır. İnsanlar aldadıldıqca daha ehtiyatlı olurlar, daha az inanırlar. Bunun nəticəsində bəzən yaxşı insanlar da başqalarına qarşı divarlar hörməyə başlayırlar. Halbuki problem yaxşılıqda deyil, yaxşılığın müdafiəsiz qalmasındadır.
Həyat hər kəsə müxtəlif dərslər verir. Bəzən bir xəyanət, bir yarımçıq qalan dostluq və ya doğrulmayan etibar insana uzun illərin təcrübəsini qazandırır. O zaman yaxşı insan da insanları daha düzgün tanımağı öyrənir. O, əvvəlki kimi xeyirxah qalır, sadəcə daha diqqətli olur.
Yaxşı olmaq bu dünyanın ən çətin seçimlərindən biridir. Çünki yaxşılıq yalnız mərhəmət deyil, həm də səbir, anlayış və vicdandır. Ancaq yaxşı insan bir həqiqəti unutmamalıdır: ürəyin təmiz qalması üçün gözlərin də açıq olması vacibdir. Çünki yaxşılıq insanı ucaldır, ayıqlıq isə onu qoruyur.
