Volterin əsrlər əvvəl söylədiyi bu fikir bu gün də insanlığın ən böyük həqiqətlərindən biri kimi səslənir. Çünki insanların çoxu həyatını yaşamaqla deyil, həyatı gözləməklə keçirir.
Uşaqlıqda böyüməyi gözləyirik. Düşünürük ki, həyat məktəbi bitirəndən sonra başlayacaq. Məktəb bitir, bu dəfə universiteti gözləyirik. Universitet başa çatır, iş tapmağı gözləyirik. İş tapırıq, daha yaxşı maaş almağı gözləyirik. Sonra ev almağı, ailə qurmağı, övlad sahibi olmağı, rahat yaşamağı gözləyirik. Beləcə ömür bir gözləntidən digərinə doğru axıb gedir.
İnsan çox vaxt yaşadığı anın dəyərini hiss etmir. O, həmişə gələcəkdə daha yaxşı günlərin olacağına inanır. Sanki xoşbəxtlik haradasa uzaqda dayanıb və ona çatmaq üçün bir az da gözləmək lazımdır. Halbuki həyat gələcəkdə deyil. Həyat məhz indi, bu an yaşanır.
Təəssüf ki, bir çox insan bunu çox gec anlayır. Saçlarına dən düşəndə, gücü azalandan sonra, keçmiş şəkillərə baxarkən başa düşür ki, həyat dediyi şey gözlədiyi gələcək yox, arxada qoyduğu keçmiş imiş.
İnsanlar tez tez “vaxtım yoxdur” deyirlər. Əslində isə vaxt yoxdur deyil, diqqət yoxdur. Günlərlə, aylarla, illərlə yaşadığımızı düşünürük. Halbuki bəzən sadəcə mövcud oluruq. İşə gedirik, qayıdırıq, yatırıq, oyanırıq və eyni dövr təkrar olunur. Nə sevdiklərimizə kifayət qədər vaxt ayırırıq, nə də ruhumuzu sevindirən işlərə.
Bir gün gələcək deyə saxladığımız sözlər var. Sonra deyərəm dediyimiz təşəkkürlər, gecikdirdiyimiz üzrxahlıqlar, ertələdiyimiz görüşlər, həyata keçirmədiyimiz arzular var. Hər dəfə düşünürük ki, hələ vaxtımız çoxdur. Amma həyatın ən böyük sirri onun heç kimə nə qədər vaxt verdiyini deməməsidir.
Torpaq üstündə yaşayan insanın ən böyük yanılğısı ömrünü sonsuz hesab etməsidir. Halbuki torpaq həm başlanğıc, həm də son mənzildir. İnsan bir gün mütləq oraya qayıdacağını bilsə də, bunu sanki özündən uzaq bir həqiqət kimi qəbul edir.
Yaşamaq üçün daha münasib gün gözləyənlər çox vaxt o günü heç tapa bilmirlər. Çünki həyat mükəmməl şərait yarananda başlamır. Həyat gözləmədiyimiz anlarda, adi günlərin içində, sadə söhbətlərdə, sevdiklərimizin gülüşündə, səhər açılan günəşdə gizlənir.
Bəlkə də xoşbəxtliyin sirri gələcəyi planlaşdırmaqda deyil, bu günü itirməməkdədir. Çünki sabah bir vəddir, dünən bir xatirədir, sahib olduğumuz yeganə həqiqət isə bu andır.
Volterin sözləri bizi düşündürür: görəsən biz həqiqətən yaşayırıq, yoxsa sadəcə yaşayacağımız günü gözləyirik?
