Bir vaxtlar qapılar kilidlənməzdi. Həyətdən keçən qonşu “evdəsiniz?” demədən içəri girər, samovarın yanında əyləşər, hal əhval tutardı. Kəndlərdə, məhəllələrdə insanlar bir birinin sevincinə də, kədərinə də ortaq olardı. Qonşu sadəcə yaxınlıqda yaşayan insan deyildi. O, ailənin bir parçası sayılırdı.
Evlərdən çörək iyi gələrdi. Bir evdə bişən yeməkdən qonşuya da pay göndərilərdi. Kimsə xəstələnsə, ilk qapını döyən qonşu olardı. Bir ailənin toyunda bütün məhəllə çalışar, yas günündə isə hamı bir ürək kimi birləşərdi.
Bu münasibətlərin təməlində səmimiyyət, hörmət və insanlıq dayanırdı. Heç kəs qarşılıq gözləmədən kömək edərdi. Çünki insanlar bilirdilər ki, həyat yalnız özünü düşünməklə gözəlləşmir. Başqasının dərdinə şərik olmaq da insanlığın bir hissəsidir.
İndi isə mənzərə dəyişib. Eyni binada yaşayan insanlar bir birini tanımır. İllərlə qonşu qalanlar var ki, adlarını belə bilmirlər. Sosial şəbəkələrdə yüzlərlə dostu olan insanlar bəzən qapı qonşusunun halından xəbərsiz qalırlar.
Texnologiya inkişaf edib, həyat sürətlənib. Amma bu sürət insanları bir birindən uzaqlaşdırıb. Ünsiyyət ekranlara köçüb, səmimiyyət isə əvvəlki gücünü itirib. Halbuki ən çətin günlərdə insanın yanında olan yenə də qonşusudur.
Qonşuluq təkcə yaşayış ünvanlarının yaxınlığı deyil. Qonşuluq ürəklərin yaxınlığıdır. Bir salam, bir xoş söz, bir qayğıkeş davranış insanları birləşdirən görünməz körpüdür.
Cəmiyyətin gücü yalnız böyük binalarla, geniş yollarla ölçülmür. Cəmiyyət insanların bir birinə münasibəti ilə dəyərləndirilir. Qonşuluq ənənələri yaşadıqca insanlıq da yaşayacaq.
Bəlkə də hər şey yenidən bir salamdan başlayır. Qapımızın o tayında yaşayan insanı tanımaqdan, halını soruşmaqdan və unutduğumuz dəyərləri xatırlamaqdan…
