İnsan münasibətləri
İnsan münasibətləri görünməyən bir körpü kimidir. Bir tərəfdə duyğular, o biri tərəfdə davranışlar dayanır. Bu körpünün möhkəmliyi isə sözlərdən çox, niyyətin saflığı ilə ölçülür. Çünki hər münasibət danışmaqla yox, anlamaqla başlayır.
İnsanlar bir-birinə yaxınlaşarkən çox vaxt eyni sözləri danışır, amma eyni dili danışmır. Birinin “yaxşıyam” dediyi yerdə, digəri həqiqi vəziyyəti hiss etməyə çalışmırsa, orada artıq məsafə yaranır. Bu məsafə fiziki olmur, amma ən ağır olanı da elə budur.
Münasibətlərin zəifləməsi həmişə böyük səbəblərdən qaynaqlanmır. Kiçik diqqətsizliklər, dinləməmək vərdişi, tələsik verilən cavablar zamanla insanları bir-birindən uzaqlaşdırır. Halbuki bəzən sadə bir dinləmək belə çox şeyi dəyişə bilər.
İnsan münasibətlərində ən çətin məqam gözlənti ilə reallıq arasındakı fərqdir. İnsan qarşısındakından çox şey gözlədikcə, məyusluq da bir o qədər artır. Bu isə münasibətləri yükə çevirir. Halbuki sağlam əlaqələr tələb üzərində yox, qarşılıqlı anlayış üzərində qurulur.
Etibar isə münasibətlərin əsas dayağıdır. Bir dəfə sarsılan etibarın yenidən bərpası mümkündür, amma əvvəlki kimi tam olmur. Ona görə də insanlar bir-birinə qarşı daha diqqətli olmalıdır. Kiçik bir sözün belə uzun müddət yadda qala biləcəyini unutmaq olmaz.
İnsan münasibətləri sadəcə birlikdə vaxt keçirmək deyil. Bu, həm də bir-birinin hisslərini görə bilmək, susqunluğu oxumaq və lazım gəldikdə geri çəkilməyi bacarmaqdır. Bütün bunlar zamanla formalaşır və hər kəsdən bir az səbr tələb edir.
Sonda ən sadə həqiqət qalır: insan insanı tamamlayır, amma yalnız onu anlamağı bacardıqda.
