İlkin Şakiroğlu yazır….
Həsən bəy…
Sizə bu məktubu yüz əlli ildən sonra yazırıq. Çünki yaşadığınız dövrdə deməyə macal tapmadığımız çox söz qalıb.
Siz qəzet çap edəndə yəqin ki, bir gün xəbərlərin saniyələr içində bütün dünyaya yayılacağını təsəvvür etmirdiniz. Kağızın yerini ekranların, mürəkkəbin yerini rəqəmsal işarələrin alacağını da düşünmürdünüz. Amma bir həqiqəti hamımızdan yaxşı bilirdiniz: vasitələr dəyişər, sözün məsuliyyəti dəyişməz.
Bu gün xəbər yazmaq asandır. Bir düymə kifayətdir. Çətin olan xəbərin içində həqiqəti qorumaqdır. Sizin dövrünüzdə senzura vardı, bu gün isə informasiya seli var. O vaxt həqiqəti susdururdular, indi isə onu bəzən saysız-hesabsız yalanın arasında görünməz hala gətirirlər. Mübarizənin forması dəyişib, mahiyyəti yox.
Siz “Əkinçi”ni nəşr edəndə əslində qəzet deyil, xarakter yetişdirirdiniz. Oxucuya təkcə məlumat vermirdiniz, düşünməyi öyrədirdiniz. Elə buna görə də adınız bir nəşrin tarixindən çıxıb bütöv bir millətin yaddaşına yazıldı.
Etiraf edək, bəzən sizin qoyduğunuz meyarların ağırlığını daşıya bilmirik. Xəbərin sürəti ilə yarışarkən sözün məsuliyyətini unuduruq. Oxucu qazanmaq istəyərkən etimadı itiririk. Halbuki jurnalistin ən böyük qazancı nə baxış sayıdır, nə də şöhrət. Onun ən böyük qazancı cəmiyyətin “mən bu sözə inanıram” deməsidir.
Sizin bizə qoyduğunuz miras arxivlərdə saxlanılan köhnə qəzet nüsxələri deyil. Ən böyük miras vicdandır. Vicdanını qoruyan jurnalist heç vaxt zamanın əsiri olmur.
Bu gün adınızı ehtiramla çəkirik. Amma əsl ehtiram bir yazıda sizi tərifləmək deyil. Əsl ehtiram qələmi satmamaq, həqiqəti əyməmək və cəmiyyət qarşısında məsuliyyəti unutmaqdır.
Əgər bu gün yazdıqlarımıza haradansa baxırsınızsa, istəyirik ki, heç olmasa bir neçə cümləmizi oxuyanda “Azərbaycan mətbuatı hələ yaşayır” deyə biləsiniz.
Milli Mətbuat Günündə sizə minnətdarlığımız təkcə xatirənizə deyil, bizə əmanət etdiyiniz sözün ləyaqətinədir.
Rahat uyuyun, Həsən bəy. Sözünüz hələ də yol göstərir.
