Bir xalqın sabahını görmək istəyirsənsə, onun gəncliyinə bax.
Bu gün küçələrdə minlərlə gənc görürük. Gözlərində işıq var, amma o işığın çoxu ekranların süni parıltısından gəlir. Qəlblərində böyük arzular olmalı olduğu halda, ötəri həvəslər hökm sürür. Sanki həyat yaşanmaq üçün yox, nümayiş etdirilmək üçün var.
Laqeydlik insanı bir gündə məhv etmir. O, ruhu damla damla boşaldır. Xəyalı öldürür, vicdanı yuxuya verir, düşüncəni adiləşdirir. Sonra insan nəfəs alır, amma yaşamır.
Bir vaxtlar gənclər kitabların arasında gələcəyini axtarırdı. Bu gün isə gələcəyini ekranın sonsuz axınında itirənlər az deyil. Məlumat çoxalıb, amma hikmət azalıb. Danışan çoxdur, dinləyən isə az.
Ən böyük yoxsulluq cibin boş olması deyil. Ən böyük yoxsulluq düşüncənin kasıblaşmasıdır. Oxumayan, öyrənməyən, öz üzərində işləməyən gənc sabahın deyil, dünənin adamına çevrilir.
Mən gəncliyi qınamıram. Çünki hər gənc yaşadığı cəmiyyətin aynasıdır. Güzgü qırıqdırsa, əks olunan görüntünü günahlandırmaq ədalətli deyil. Bu laqeydliyin yükünü təkcə gənclərin çiyinlərinə qoymaq da doğru olmaz. Onlara hansı dəyərləri miras qoymuşuq? Hansı idealları göstərmişik? Hansı kitabı hədiyyə etmişik? Hansı söhbətlə ruhlarını zənginləşdirmişik?
Yenə də ümid var.
Çünki bir gəncin oyanması bəzən bütöv bir nəslin taleyini dəyişir. Bir kitab, bir müəllim, bir kəlmə, bir vicdan səsi insanın ömrünə yeni istiqamət verə bilir.
Ey gənc, unutma.
Sənin ən böyük rəqibin başqa biri deyil. Sənin ən böyük rəqibin içində böyüyən laqeydlikdir. Onu məğlub edə bilsən, həyat səni heç vaxt məğlub edə bilməz.
Çünki millətini yaşadan sərvət neft deyil, bina deyil, texnologiya deyil.
Milləti yaşadan ayıq vicdanlar, düşünən beyinlər və məsuliyyət hissi daşıyan gənclərdir.
